کاغذی مچاله می شود،

   شعری می میرد

  و شاعری

   بر تابوت شعرهایش می نویسد:

  می روی از بر من

  نیمه دیگــــر من

دوست می دارم این زیستن عجین با مرگ را...

هر چند دردناک...هر چند سخت...هر چند تنها...

و نگاه می کنم به بودنم که چه پر بار تر می شود هر بار...

شاید از این روست که این همه آرزو دارم به توالی این مرگ ها...

و چیزی در من هست ...

قدرت خونینی شاید که کشتن را خوب می داند...

و من قربانی همیشگی اویم...

خود خواسته...چرا آمده ..چرا هست؟

می دانم و نمی دانم...

نگاه من همواره قدمهای شتابانش را  جستجو می کند.

و اگر میدانستی

که چه زجری دارد خنجر از دست عزیزان خوردن

از من خسته نمی پرسیدی    که چرا تنهایی ؟

من تنها میان اینهمه  تنها تنهای تنهایم

و تنها با تنهایی توست که با تنهایی خویش سازگارم .

تا کنون  رفیقی پیدا نکرده ام که

 به اندازه ی تنهایی رفاقت داشته باشد ...

انگار که یک تسلسل بیهوده را طی می کنیم              

عاشق می شویم..........شکست میخوریم

عاشقمان میشوند......شکستشان می دهیم

ديرگاهيست كه تنها شده ام

قصه غربت صحرا شده ام

وسعت درد فقط سهم من است

باز هم قسمت غم ها شده ام

دگر آيينه زمن بي خبر است

اسير شب يلدا شده ام

من كه بي تاب شقايق بودم

همدم سردي يخ ها شده ام

كاش چشمان مرا خاك كني

تا نبينم كه چه تنها شده ام...

بچه ها سلام...

اول یه گله اونم این که به پستای من نظر نمی دید...

در این پست رو با کلی دردسر فارسی نوشتم ...

دونه دونه حروفا رو گشتم پیدا کردم دیگه بهونه ای واسه نظر ندادن ندارید ...

در ضمن هر شعری هم که می گم همشون ربطی به حالت روحیم نداره...

من خیلی هم شادم شما هم باید مثه من باشید...

تنهایم

اشکهای بی کسی ام جاری

در کوچه های زندگی

تنها و بی کس زیر باران غم زده قدم می زنم

صدای پایم را حتی خود نمی شنوم

اشکهایم

بسان زندگیم شور است

باران تو ببار

شاید صدایت مرا از سکوت ابدی در آورد

صدای باران در ناودان زندگی

تکرار می کند

تو تنهایی . تو تنهایی

آخر کوچه رسیدم

طاقتم طاق است

جویبارها جاری

همچنان اشک های بی کسی خواهم ریخت